Η σύνδεση της δενδροκομίας και της επιστήμης της γεωπονικής με την οικονομία της πόλης είναι μια διάσταση που ίσως θα έπρεπε να μελετηθεί και να προβληθεί ευρύτερα. Πέρα από τα προφανή οφέλη για την αισθητική, το περιβάλλον, το μικροκλίμα και την ανθεκτικότητα της πόλης, πέρα δηλαδή από αυτά τα αυτονόητα και προφανή (αλλά εξαιρετικά υποτιμημένα στον τόπο μας), τα δέντρα –φυτεμένα κατόπιν σχεδιασμού– αποτελούν αιμοδότη της γενικής εικόνας της Αθήνας (εν προκειμένω) και συνδέονται με την ψυχική υγεία των κατοίκων και τον κλάδο του τουρισμού.

Αν η κοινωνία μας διέθετε πρόνοια και αν είχε αξιοποιήσει τις δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει η προοπτική της σύνδεσης των δενδροστοιχιών με την ταυτότητα της πόλης, η Αθήνα θα είχε ακόμη ένα πλεονέκτημα. Κάθε δέντρο πρέπει να έχει αριθμό μητρώου και ξεχωριστή καρτέλα παρακολούθησης, η φροντίδα, η θεραπεία και η κλάδευσή τους πρέπει να έχουν αυστηρά επιστημονικά κριτήρια και επιπλέον κάθε εποχή του έτους θα είχε ένα λόγο επιπλέον να γιορτάσει την ανθοφορία ενός είδους. Οταν διηγήθηκα σε μια ομάδα Αμερικανών επισκεπτών την ιδιαιτερότητα της ανοιξιάτικης ανθοφορίας της νεραντζιάς (που τους είχε προκαλέσει θαυμασμό και έκπληξη), δέχθηκα μετά αυτονόητες ερωτήσεις για ποιo λόγο αυτό το αθηναϊκό αξιοθέατο δεν είναι γνωστό σε όλον τον κόσμο. Ακόμη και το άρωμα της νεραντζιάς θα μπορούσε να είναι «The Scent of Athens», μου είπαν! Αλλά δεν είναι μόνον οι νεραντζιές...

Οι καστανιές στο Παρίσι, οι ανθισμένες κερασιές στην Ουάσιγκτον και στο Τόκιο, όπως και οι γλυσίνες στη Ρώμη ενισχύουν την ιδέα του αστικού κάλλους και γεννούν υπεραξία. Στην Αθήνα οι τζακαράντες, για τις οποίες σχετικά πρόσφατα υπήρξε αγάπη (που ήδη γεννούν ωραίο θέαμα τέλη Μαΐου και αρχές Ιουνίου στο Ζάππειο, στη Ρηγίλλης και στην Αθηνάς), φυτεύονται πλέον παντού (και στη Βασιλίσσης Σοφίας) και όταν δεν σφαγιάζονται από ανειδίκευτα συνεργεία, προκαλούν μοναδικό θέαμα. Από τη δεκαετία του 1930, όταν γενικεύθηκε η φύτευση της ψευδοακακίας και της μελιάς σε πολλούς δρόμους της Αθήνας, έχει να γίνει συστηματική δενδροφύτευση με σκοπό το αστικό κάλλος. Ας πούμε και δυο λόγια για την επιλογή του κουκουναριάς στη λεωφόρο Συγγρού (ενόψει 2004), για τα πλατάνια στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και στην Πανεπιστημίου...

Αλλά για σκεφθείτε τη Βασιλίσσης Σοφίας με τα μπαλκόνια της, σωστά μπελβεντέρε, γεμάτη μεσογειακή ανθοφορία όλες τις εποχές, με τζακαράντες, γλυσίνες και μπουκαμβίλιες που θα έκαναν το θέαμα αυτό γνωστό σε όλον τον κόσμο... Είναι σαφές πως η εικόνα μιας πόλης απαιτεί σχεδιασμό και πρόβλεψη. Η Αθήνα έχει χίλια πλεονεκτήματα μέσα στα πόδια της και αξιοποιεί ούτε τα μισά. Προβάλλει, δε, τα αρνητικά λόγω ανοχής στην ασχήμια και στην παραβατικότητα. Σκεφθείτε αν στη θέση κάθε μουντζούρας στους τοίχους υπήρχε ένα δέντρο σε ανθοφορία...