ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
 

Στο εκκρεμές του Κυπριακού

Του Παναγιώτη Καπαρή

Του Παναγιώτη Καπαρή

Στα βιβλία ψυχολογίας, ακόμη και παραψυχολογίας, διαβάζει κανείς ότι το πρώτο βήμα για να πετύχεις το ποθούμενο είναι να καθορίσεις ξεκάθαρους στόχους, να θέσεις ακόμη και γραπτώς τις παραμέτρους των επιθυμιών σου και τότε σιγά-σιγά έρχεται με «μαγικό» τρόπο ή «μυστικό» κατ΄ άλλους, αυτό το οποίο στοχεύεις. Με τον ίδιο κανόνα, με τον καθορισμό των δράσεών σου, πολύ εύκολα απαλλάσσεσαι από δυσάρεστες καταστάσεις, οι οποίες σε ταλαιπωρούν, ακόμη και για μια ζωή. Η εξήγηση, σύμφωνα με τους επιστήμονες ή ειδικούς ή όπως αλλιώς θέλουν να ονομάζονται, είναι πάρα πολύ απλή, αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά δυσνόητη. Έχει να κάνει με το απύθμενο βάθος της ψυχής του ανθρώπου. Από τη μία είναι το ορμέμφυτο κομμάτι του ανθρώπου, δηλαδή η ζωική πτυχή, η οποία ορίζεται από τα πάθη και από την άλλη είναι το πνευματικό κομμάτι, δηλαδή η θεϊκή πτυχή, η οποία ελαύνεται από τις αρετές. Όλα αυτά κινούνται στη λογική του εκκρεμούς, της πτώσης και της ανάστασης του ανθρώπου και πάλι απ’ την αρχή. Σημασία έχει στο τέλος της ημέρας, του χρόνου ζωής, να σηκώνεται ο άνθρωπος περισσότερες φορές, από αυτές τις οποίες πέφτει.

Το κυπριακό πρόβλημα κινείται εδώ και 70 χρόνια, είτε το θέλουμε, είτε όχι, κινείται σε ένα ατέλειωτο εκκρεμές, με συνεχείς αλλαγές στους στόχους και τις επιδιώξεις. Κινείται μεταξύ εφικτού και ευκταίου, χωρίς ποτέ να καθορίζεται, ποιο είναι το εφικτό και ποιο το ευκταίο. Για όλα φταίνε οι ξένοι, για όλα φταίνε οι Τούρκοι, αλλά ποτέ δεν φταίμε εμείς, οι οποίοι δεν ξέρουμε πού πάμε και τι γυρεύουμε. Όλα στο κουτουρού, έστω και αν όλα βαπτίζονται ως κινήσεις τακτικής και υψηλής διπλωματίας. Από τη δεκαετία του 1950 ξεκινήσαμε οι Ελληνοκύπριοι με το σύνθημα της Ένωσης και «ας τρώμε πέτρες» και οι Τουρκοκύπριοι με το σύνθημα του «Ταξίμ» δηλαδή της διχοτόμησης. Ακολούθησε ο «ανεξιχνίαστος» ακόμη αγώνας της ΕΟΚΑ 1955-59, από τον οποίο ακόμη κανείς δεν μπορεί να πει, αν άξιζε το «νενικήκαμεν» του Μακαρίου ή αν τελικά ηττηθήκαμε με τη δική μας υπογραφή. Ακολούθησαν τα 13 σημεία του Μακαρίου, το μακελειό της Τηλλυρίας, το πραξικόπημα, η εισβολή της Τουρκίας, οι συμφωνίες κορυφής, δεκάδες ψηφίσματα και η εδραίωση των τετελεσμένων. Σήμερα η πολιτική ηγεσία κινείται μεταξύ διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, αποκεντρωμένης ομοσπονδίας, ενιαίου κράτους, επιστροφής στο σύνταγμα του 1960 και ένα σωρό άλλες ιδέες και προτάσεις, οι οποίες καταλήγουν πάντα στο νεφελώδες «σωστό περιεχόμενο», στον «τάφο του Αγίου Νεοφύτου» και τελικά στο «όποιος εν θέλει να πάει στον μύλο, πέντε μέρες κοσκινίζει...» μόνο που στην περίπτωση τη δική μας, οι μέρες έγιναν δεκαετίες. Το αποτέλεσμα δεικνύει ότι ήδη κλαίμε για τη χαμένη πατρίδα της βορείου Κύπρου, με τελευταίο επεισόδιο την περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων και κανείς δεν ξέρει τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Η ζωή συνεχίζεται και μοιραία ο ένας μετά τον άλλο, οι ηγέτες της εισβολής και του δικοινοτικού μίσους, φεύγουν από τον μάταιο τούτο κόσμο και στις δύο πλευρές του οδοφράγματος. Η νέα γενιά των πολιτικών και των πολιτών, χωρίς βιώματα και συναισθήματα διχασμού και βίας, χωρίς να τους χωρίζει «αίμα», σίγουρα θα προχωρήσουν σύντομα στην επίλυση του Κυπριακού, στη βάση των διαχρονικών «κανόνων» του κοινού συμφέροντος, ή όπως αρέσκονται να λένε οι σπουδαγμένοι στην αλλοδαπή, με τον κανόνα του «win win». Η καλύτερη απόδειξη ότι βρισκόμαστε πιο κοντά σε μια λύση του Κυπριακού είναι το γεγονός ότι τα οικονομικά συμφέροντα ξεπέρασαν σε σημασία τα εθνικά συμφέροντα, τα οποία για δεκαετίες αποτελούσαν το πρώτο θέμα στα Μέσα Ενημέρωσης. Ακόμη με το πέρασμα του χρόνου, αποκαλύπτονται ανομολόγητα μυστικά, για αγοραπωλησίες περιουσιών, ένθεν και ένθεν του οδοφράγματος, με ιδιωτικά συμβόλαια και για τις ανάρμοστες σχέσεις των ανθρώπων, οι οποίες εδράζονται σε ανομολόγητα πάθη. Υπάρχει και η άλλη πλευρά των ανθρώπων οι οποίοι κινούνται με αγαθές προθέσεις, με αγάπη για τα ιερά και τα όσια και ονειρεύονται την ειρήνη και την ευημερία αυτού του δύσμοιρου τόπου. Στο εκκρεμές του κυπριακού προβλήματος όλα αλλάζουνε, αλλά όλα τα ίδια προς το παρόν μένουν. «Τα πάντα ρει», ο χρόνος κυλά, όλα αλλάζουνε και το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Κύπρος του 2021 δεν έχει καμία σχέση με την Κύπρο του 1974, έστω και αν ακόμη λέμε «Δεν Ξεχνώ».

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Login with email
Login with Facebook

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Του Παναγιώτη Καπαρή

Παναγιώτης Καπαρής: Τελευταία Ενημέρωση