Ελένη Ξένου
Στέκομαι απέναντι από τις “Φυτεύτριες”, πλάι μου η Ε, είμαστε στο χώρο της έκθεσης, την ρωτώ γιατί ειδικά αυτός ο πίνακας του Διαμαντή είναι που την ακολουθεί χρόνια, δική της η παραδοχή, δεν ξέρει γιατί, ξέρει μόνο ότι επιστρέφει σ’αυτόν και τον ψάχνει κάθε φορά από άλλη πλευρά επιδιώκοντας μια άλλη κατανόηση, λιγότερο προβεβλημένη, όπως το πώς άραγε να συνδεόμαστε με τις Φυτρεύτριες σήμερα που δεν υπάρχει πια στο τοπίο η φροντίδα και η αγάπη τους για το χώμα και οι γνώσεις τους για τη γη;
Αποφασίζω μια βόλτα, είναι βράδυ, κάνει ψοφόκρυο, δεν πτοούμαι, έχω καιρό να περπατήσω στην γειτονιά και χρειάζομαι δόση από τα στενά της παλιάς πόλης, να αρπάξει το μάτι μου κανένα καινούργιο γκραφίτι ή κάποια αλλοπρόσαλλη φιγούρα να κινείται αθόρυβα ανάμεσα στις κουρνιασμένες γάτες και να φορτιστεί το μυαλό μου. Λέω να κατευθυνθώ προς το καινούργιο Δημαρχείο, διασχίζω πρώτα την Ερμού,