https://www.kathimerini.com.cy/gr/politismos/xeirografa/to-dromologio
Εφτά και δέκα το πρωί, Πλατεία Σολωμού. Αγόρασα εισητήριο, επιβιβάστηκα στο μικρό λεωφορείο- εκείνο που κυκλοφορεί κυρίως στην εντός των τειχών πόλη- και περιμένω την αναχώρηση του. Σε ένα πεντάλεπτο το πολύ, μου λέει ο οδηγός, ο οποίος είναι Ελλαδίτης, από πού ρωτώ, κάπου κοντά στον Έβρο, απαντά χωρίς να γίνεται πιο συγκεκριμένος.
...
https://www.kathimerini.com.cy/gr/politismos/xeirografa/ena-aprosmeno-symban
Εκείνος στέκεται έξω από την Θεολογική σχολή. Κρατάει το τιμόνι του ποδηλάτου του και κοιτάζει ευθεία προς το μέρος της. Εκείνη απομακρύνεται από κοντά του και περπατά στην αντίθετη κατεύνθυνση, προς την Σεβέρειο βιβλιοθήκη. Έχει τα μαλλιά της κοτσίδα και φοράει μια ψεύτικη γούνα. Εκείνος, παραμένωντας στην ίδια θέση, φωνάζει το όνομα της. Φωνάζει τόσο δυνατά που ο φρουρός της Αρχιεπισκοπής αποκολλά το βαριεστημένο βλέμμα του από την οθόνη της τηλεόρασης και κρεμάζει το κεφάλι έξω από το κουβούκλιο για να δει τί συμβαίνει. Κανείς άλλος δεν κυκλοφορά στους δρόμους. Εμείς- ο Χ και γω- οι γάτες και αυτό το ζευγάρι που μαλλώνει....
https://www.kathimerini.com.cy/gr/politismos/xeirografa/i-prwti-boitheia
Τον παρατηρώ από μια μικρή σχετικά απόσταση. Στέκεται δίπλα στο φορείο, στο φορείο είναι ξαπλωμένος ένας ηλικιωμένος άντρας, υποθέτω πως είναι ο πατέρας του, το χέρι του αγγίζει το ρυτιδιασμένο του μέτωπο και το χαιδεύει , το χαιδεύει τόσο απαλά όπως κάτι εύθραυστο και συνάμα πολύτιμο, ο ηλικιωμένος τραβάει τα σεντόνια και τις πυτζάμες, θέλει να φύγει, βγάζει απελπισμένες κραυγές, το χέρι εντείνει το χάδι και τώρα απλώνεται σε ολόκληρο το πάνω μέρος του κεφαλιού, η παλάμη ανοίγει και τεντώνεται, η ζεστασιά της ηρεμεί τον ηλικιωμένο, κλείνει τα μάτια του και επανέρχεται στην σιωπή....
https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/the-hill/ta-ioyliana/1-panta-gi-alloys-milame
Βαρύθυμα ξημέρωσε η Τρίτη. Κι έτσι άκεφα κύλησε η μέρα ώς την απογευματινή σύναξη του καρέ στο διαμέρισμα της οδού Κωστή Παλαμά. Οι κυρίες, πράγμα σπάνιο, ήταν βυθισμένες στις σκέψεις τους. Σαν να μην είχαν να πουν πολλά. Ή μάλλον, σαν να μην ήθελαν να μιλήσουν για όσα σκοτείνιασαν την ψυχή τους το προηγούμενο βράδυ. «Είναι δύσκολο να πιστέψω πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας» ψιθύρισε η Ιουλία τους στίχους του Κώστα Μόντη. Κι έπειτα, «Ο υποβολέας της συνείδησής μας» συμπλήρωσε, χαμογελώντας πικρά. Όταν έφερε η Ρωσίδα τα gin and tonic τής ζήτησε να τα πάει πίσω. «Μια μπύρα με αυτή τη ζέστη ίσως είναι καλύτερη» είπε.
...
https://www.kathimerini.com.cy/gr/politismos/xeirografa/portes-kleistes
Φοβάμαι μη γράφω τα ίδια και τα ίδια λέω στο Χ, εκείνος συμμερίζεται την αγωνία μου, από την άλλη όμως αυτά τα ίδια είναι που μου κινούν την περιέργεια, οι ζωές πίσω από τις κλειστές πόρτες και η αγωνία του ανθρώπου να βρει κάπου το χώρο να αναπνεύσει, να γείρει σε ένα μαξιλάρι και να ονειρευτεί, να ξυπνήσει το πρωί και προτού τον καταβάλει η έγνοια να νιώσει την αύρα του ήλιου στο μάγουλο, αυτά με ενδιαφέρουν και παίρνω τους δρόμους, εδώ στην γειτονιά μου είναι που μ’ αρέσει να περπατώ, παλιά πόλη, κοντά στο Παγκύπριο, στα στενά σοκάκια με τις γλάστρες με τα γεράνια και τις κεντημένες κουρτίνες στα παράθυρα. ...
